ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ

                                          






   ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ


Η πρώτη ανά την Οικουμένη Ακαδημία ιδρύθηκε στην πόλη των Αθηνών το 387 π.χ. από τον Αθηναίο φιλόσοφο Πλάτωνα και μετά εννέα αιώνες λειτουργίας διαλύθηκε το 529μ.χ. με την αυτοκρατορική τότε απαγόρευση της διδασκαλίας της φιλοσοφίας.Η φήμη όμως της πνευματικής μεγαλουργίας της υποκίνησε από την Αναγέννηση προπάντων και ύστερα την ίδρυση Ανωτάτων Πνευματικών Ιδρυμάτων σε διάφορες χώρες,που ονομάστηκαν Ακαδημίες.Στη Νεώτερη Ελλάδα επανειλημμένα επιδιώχτηκε ίδρυση Ακαδημίας,αλλά μόνο το 1926 καθιδρύθηκε η Ακαδημία Αθηνών,ως διάδοχος μακρινή της πρώτης Ακαδημίας.
Το περικαλλές και μεγαλοπρεπές Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών οικοδομήθηκε με σχέδια του διάσημου Δανού αρχιτέκτονα Theophil Hansen και με δαπάνη του εγκατεστημένου στην Αυστροουγγαρία πλούσιου Βόρειο-Ηπειρωτη Σίμωνος-Σινα.Η τελετή της θεμελιώσεως έγινε στις 12 Αυγούστου 1859 ενώπιον του βασιλιά Οθωνα και της Αμαλίας,των μελών της Κυβερνήσεως.
Ολοκληρώθηκε η οικοδόμηση του μόλις το 1887.
Τότε και παραδόθηκε το Μέγαρο έτοιμο από τον αρχιτέκτονα Ernst Ziller,βοηθο του Hansen, στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη.Το κτήριο της Ακαδημίας θεωρείται ως το ωραιότερο νεοκλασσικό οικοδόμημα του κόσμου.
Από το κομψοτέχνημα του Ερεχθείου πήρε και ο Θεόφιλος Χάνσεν τα στοιχεία του ιωνικού ρυθμού ο οποίος κυριαρχεί στο οικοδόμημα.Εξωτερικά το οικοδόμημα κοσμείται με πλούσιο γλυπτικό διάκοσμο όπου κυριαρχεί η γλυπτική διακόσμηση του αετώματος της πρόσοψης που παριστάνει τη γέννηση της Αθηνάς ,έργο του γλύπτη Λεωνίδα Δρόση.Τα οκτώ μικρότερα αετώματα των πλαγίων πλευρών με γλυπτές παραστάσεις είναι έργα του Fr.Melnitzki.
Τα δυο αγάλματα του Απόλλωνα κιθαρωδού και της Αθηνάς Προμάχου σε πανύψηλους ιωνικούς κίονες είναι έργο του Λεωνίδα Δρόση.Συμβολίζουν τη συνέχιση από την Ακαδημία του αρχαίου πνεύματος,το οποίο προσωποποιείται από τους θεούς και τους φιλοσόφους.
Οι δυο καθιστοί ανδριάντες μπροστά από το κτήριο είναι του Σωκράτη και του Πλάτωνα,έργα και αυτά του Λεωνίδα Δρόση.

                          Ο ΖΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΔΙΑΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΘΟΥΣΑΣ ΤΕΛΕΤΩΝ

Εργασία του Christian Griepenkerl (1839-1916) μαθητή του Κarl Rahl (1812-1865).
Ο ζωγραφικός διάκοσμος αποτελείται από οκτώ παραστασεις.Είναι ζωγραφισμένες σε μουσαμά και η εργασία άρχισε το 1878.Πρόκειται για παραστάσεις που σχετίζονται με την ιδέα που επικρατούσε  κατά τον 19ο αιώνα για τις Ακαδημίες ως φορείς της σοφίας και του φωτός.Αυτό εξηγεί και την θεματογραφία των παραστάσεων,που έχουν ως αφετηρία το μύθο του Προμηθέα,τόσο για τη δημιουργία του ανθρώπου όσο και τον εφοδιασμό του με τη φωτιά και το φως.
Οι παραστασεις διηγούνται αυτήν την εξέλιξη,με την πρώτη την εικόνα αριστερά καθώς μπαίνει κάνεις στην αίθουσα.
Εικονίζεται η μητέρα του Προμηθέα Θέμις να προμηθεύει στο γιο της την μελλοντική μοίρα του.
Η δεύτερη εικονίζει τον Προμηθέα που με την βοήθεια της Αθηνάς πάει να πάρει τη φωτιά και το φως από τον ήλιο.
Στην τρίτη έχουμε την δημιουργία του ανθρώπου,με πλάσιμο και σκάλισμα.
Στην τέταρτη ,απέναντι από την θύρα της εισόδου ,την Τιτανομαχία,τη νίκη των θεών του Ολύμπου εναντίον των Τιτάνων.
Στην πέμπτη,στη συνέχεια ,στον άλλο τοίχο,ο Προμηθέας φέρνει το φως και τη φωτιά στους ανθρώπους.
Στην έκτη εικονίζεται ο Προμηθέας δεσμώτης στον Καύκασο με τον αετό να κατατρώει το συκώτι του.
Στην έβδομη ο Ηρακλής απελευθερώνει τον Προμηθέα.Και στην όγδοη,πάνω από την θύρα της εισόδου,ο Ηρακλής ανεβάζει τον Προμηθέα στον Όλυμπο.
Πρόκειται για παραστασεις που διακρίνονται για την μνημειακότητα των μορφών, το ηρωικό πάθος και τα ιδεαλιστικά στοιχεία ,με τύπους δανεισμένους από μεγάλους δασκάλους του δέκατου έκτου αιώνα ,ιδιαίτερα τον Μιχαήλ Άγγελο,βασισμένους στο πλέγμα των εκφράσεων του μπαρόκ.

ΒΙΒΛΙΑ ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ

Ανδρέου Κριεζή, Ο ΕΞΩΡΑΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, εν Αθήναις, τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1916, σελ. 26

Μ. Καρδαμίτση - Αδάμη, ΕΡΝΣΤ ΤΣΙΛΛΕΡ 1837-1923 Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ, Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα 2006, σελ. 286

Μ. Μπίρη, Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΛΑΣΣΙΚΙΣΜΟΥ, Αθήναι 1976, σελ. 134

Μάνος Γ.  Μπίρης, ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ 1875-1925, Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα, Β' έκδοση 2003, σελ. 231

Ι. Τραυλός, ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Έκδοσις Εμπορικής Τραπέζης της Ελλάδος 1967, σελ. 282

Α. Γιαγιάννος, ΤΟ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΗΛΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ, Εξάντας 1981, σελ. 198

Λ. Νταιφά, ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης 2002, σελ. 187

Σ. Κυδωνιάτης, Η ΕΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ, Εν Αθήναις Γραφείον Δημοσιευμάτων της Ακαδημίας Αθηνών 1981, σελ. 182 + 232 Πίνακες

Μ. Κασιμάτη, ΕΡΝΕΣΤΟΣ ΤΣΙΛΛΕΡ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ (1837-1923), Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου 2010, σελ. 303

Ν. Γρηγοράκης, ΤΟ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΑ ΚΕΡΑΜΟΥΡΓΗΜΑΤΑ, 'Εκδοση "Συλλέγω" 1981, σελ. 160

Ε. Τσίλλερ, ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΕΡΑΜΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ δ' αρχιτεκτονικά κοσμήματα και άλλα χρήσιμα έργα εκ του εν Αθήναις εργαστηρίου του Δημητρίου Σαρρή, Γκαλερί "Κουλτούρα" 1977, σελ. 32

Σ. Β. Σκοπελίτης, ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΑ ΕΡΕΙΠΙΑ, Εκδόσεις Βέργος 1977, σελ. 360

Ι. Ραπτάκη, ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΡΓΩΝ Τόμοι Ι-II, Εν Αθήναις εκ του τυπογραφείου "Νομικής" 1907, σελ. 306 + 44 Πίνακες

Σ. Μουζάκης, ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ, Εκδοση Πνευματικού Κέντρου Δήμου Μεταμόρφωσης Αττικής 1982, σελ. 44 + 46 Πίνακες + σελ. 12

Γ. Ρωμανού, ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, Έκδοση Ιονικής και Λαικής Τραπέζης Ελλάδος 1981, σελ. 143

Π. Τσούλος, ΡΟΠΤΡΑ Θυρών Απόηχοι, Ολκός 2002, σελ. 175

Π. Γεωργιάδης, ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΦΑΝΑΡΙΑ, Εκδόσεις Αφων Τολίδη 1984, σελ. 157

ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΗ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ, Ελληνικά Γράμματα 2000, σελ. 285

Σ. Β. Σκοπελίτης, ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, Ολκός 2001, σελ. 405

Ν. Ντόριζας, ΤΑ ΚΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ, Εταιρία Φίλων του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά 1997, σελ. 246














 

ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΩΝ ΕΡΜΗ

Ακροκέραμο τυπικό στην περιοχη της Χαλκίδας. Το προσωπείο φέρει μακρύτερο λαιμό.

                                                                 

Ακροκέραμο με μακρόστενο προσωπείο από την περιοχή του Πειραιώς.

                                                                           

Χαρακτηριστικό ακροκέραμο από την περιοχή του Πειραιώς. Λαικότροπης πλαστικής με διάστικτη διακόσμηση στον πέτασο.

                                                        

Ακροκέραμο μεγάλου μεγέθους από την Αθήνα. Επιμελημένη εκτέλεση, με έντονη πλαστική και εκφραστικότητα.

                                                                        

Ακροκέραμο από την περιοχή των Αθηνών. Ιδιαίτερα καλή εκτέλεση και έντονη εκφραστικότητα του προσωπείου.

                                                                            

Ακροκέραμο με επιμελημένη κατασκευή, αλλά με κακή ποιότητα πηλού, ο οποίος διεβρώθει από τις ατμοσφαιρικές συνθήκες.

                                                                        

Ακροκέραμο από την περιοχή του Πειραιώς. Χαρακτηριστικό του είναι οι μεγάλες σπείρες. Η μαύρη πατίνα προήλθε από την αιθάλη.

                                                                     

Ακροκέραμο από την Αθήνα, με χαρακτηριστικές απολήξεις των σπειρών σε μορφή καλύκων.

                                                                 

Ακροκέραμο λαικής τεχνοτροπίας από την περιοχή του Πειραιώς.

                                                                                

Γωνιαίο ακροκέραμο του παραπάνω τύπου από την περιοχή του Πειραιώς.

                                                                     

 

Ακροκέραμο από την περιοχή του Πειραιώς, με λαικά στοιχεία και κλασσικόμορφο προσωπείο.

Ακροκέραμο από την περιοχή του Πειραιώς, με ιδαίτερη εκφραστικότητα του προσωπείου.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΛΥΠΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ

  Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος» το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών με τα εξαιρετικά μνημεία γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, μπήκε στη λίστα των μνημείων σε κίνδυνο για το 2012.
Τον κατάλογο συντάσσει το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων και το Κοιμητήριο μπήκε στον κατάλογο καθώς αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, ακόμη και στατικά. Την αίτηση-πρόταση για την ένταξη στον κατάλογο έκανε ο Δήμος Αθηναίων, προκειμένου να δημοσιοποιήσει το θέμα και να συγκεντρώσει βοήθεια.
Το Α’ Νεκροταφείο δημιουργήθηκε το 1830, μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους και εκτός σημαντικούς άνδρες και γυναίκες που αναπαύονται εκεί, υπάρχουν επιτύμβια που αποτελούν κοσμήματα αρχιτεκτονικής. Η επιφάνεια των μαρμάρινων αρχιτεκτονικών μελών και γλυπτών παρουσιάζει τεράστια διάβρωση. Το διάσημο άγαλμα «Κοιμωμένη» του Χαλεπά κινδυνεύει εδώ και δεκαετίες χωρίς να γίνεται τίποτε.

   Στην Τουρκοκρατία οι χριστιανοί συνέχισαν να θάβουν τους νεκρούς τους , όπως και στο Βυζάντιο, τους μεν θνητούς γύρω από τις ενοριακές εκκλησίες ή τις μονές, τους δε προύχοντες, δωρητές, μοναχούς μέσα σ’ αυτές.

   Στους νεότερους χρόνους , μετά την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους, με διάταγμα του 1834 αρχίζουν να ιδρύονται και να λειτουργούν τα οργανωμένα νεκροταφεία. Οι καινούργιες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που δημιουργούνται, τα νέα ρεύματα της αρχιτεκτονικής που εισάγονται από την Ευρώπη, έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ταφική αρχιτεκτονική. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Η διαρκώς ανερχόμενη ελληνική αστική τάξη του 19^ου αιώνα θέλοντας να αποθανατίσει τις οικονομικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές και στρατιωτικές της επιτυχίες ανέθετε στους πιο φημισμένους καλλιτέχνες της εποχής την τελευταία μαρτυρία του πλούτου και της δύναμής τους. Έτσι λοιπόν στο Α Νεκροταφείο της Αθήνας μπορεί να βρει κανείς τα μεγαλύτερα ονόματα γλυπτών του περασμένου αιώνα . Η ταφική αρχιτεκτονική του Α νεκροταφείου της Αθήνας μας δίνει από την ίδρυσή του το 1837 περίπου, ένα πλούσιο ρεπερτόριο μορφών, τόσο των διαφορετικών αρχιτεκτονικών στυλ, όσο και της νεοελληνικής γλυπτικής. Στο νεκροταφείο αυτό κυριαρχούν τα αρχαιοπρεπή θέματα. Οι σαρκοφάγοι, τα ναϊσκόμορφα επιτύμβια, οι επιτύμβιοι ναίσκοι, οι μνημειακές λήκυθοι, οι αετωματικές στήλες, οι νεκρικές προτομές, οι εξαπλωμένες ή γυμνές γυναικείες μορφές, οι τεφροδόχοι και τα λαϊκά λιθανάγλυφα είναι από τα θέματα που επανέρχονται όλο και περισσότερο με διαφορετικές παραλλαγές. Σχετικά με τα εικονογραφικά θέματα των νεκρικών αυτών σωμάτων παρατηρούμε ότι δανείζονται και τα σύμβολά τους ακόμα από την αρχαιότητα, απεικονίζοντας το φτερωτό πνεύμα του θανάτου, τις ανεστραμμένες δάδες, τα στεφάνια, τους φτερωτούς ερωτιδείς κλπ.

   Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος θα θέσει κάποιο τέλος στην πολυτέλεια και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Η σημερινή ομοιομορφία των τάφων και οι σπάνιες παραγγελίες για μεγαλόπρεπα και πολυτελή μνημεία θέτουν ένα τέρμα για την ώρα στην επιτύμβια αρχιτεκτονική.

 Τα ρεύματα που εκπροσωπούνται περιλαμβάνουν τον Ακαδημαϊσμό, τον Νεοκλασικισμό (με εκπρόσωπους τους Κόσσο και Βρούτο), Έλληνες καλλιτέχνες που διδάκτηκαν από Γερμανούς τα δυτικά πρότυπα μπαρόκ (αδελφοί Παπαγιάννη), τον Νατουραλισμό, τον Ρεαλισμό (Βιτσάρης), μέχρι τις ανεικονικές τάσεις της νεότερης εποχής (Φρόσω Μενεγάκη-Ευθυμιάδου). Από τα περίπου 1000 έργα που έχουν καταγραφεί, σχεδόν τα 30% από αυτά είναι ανυπόγραφα.
Στον κατάλογο των καλλιτεχνών που έχουν ένα ή περισσότερα στο Α΄Νεκροταφείο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων:
Α) Από τους γλύπτες που δημιούργησαν τον 19ο αιώνα οι: Ιωάννης Κόσσος, Γεώργιος Βρούτος (μαρμάρινη γυναικεία μορφή), Γιανννούλης Χαλεπάς (η γνωστή "Κοιμωμένη" του - τάφος Σοφίας Αφεντάκη), Ιωάννης Βιτσάρης (επίσης με "Κοιμωμένη" - τάφος Μαρίας Δελιγιάννη), Γεώργιος Μπονάνος ο Κεφαλήν (επίσης με "Κοιμωμένη" - τάφος Στομπολτζή), Φραγκίσκος Μαλακατές, Δημήτριος Φιλιππότης, Γιακουμής Μαλακατές, Γεώργιος Παπαγιάννης, Νικόλαος Στεργίους, Δημοσθένης Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Δημητριάδης κ.α.
Β) Από τους δημιουργούς του 20ου αιώνα αναφέρονται οι: Γεωργαντής, Απάρτης, Τόμπρος, Καλακάλας, Λαμέρας, Κολοκοτρώνης, Περαντινός, Ευθυμιάδου - Μενεγάκη, Ζευγώλης, Φώσκολος, Θωμάς Θωμόπουλος και οι αδελφοί Γιώργος και Λάζαρος Φυτάλης από την Τήνο.
Τα σημαντικότερα και πιο αξιόλογα έργα τέχνης βρίσκονται στους παλιούς τομείς του νεκροταφείου, στους 1ο,2ο,4ο,5ο και 7ο. Μέσα στους τομείς αυτούς ο επισκέπτης θα βρει με άνεση τα δημιουργήματα των Ελλήνων γλυπτών.

                                                   

Σημαντικοί δημιουργοί, όπως ο Τσίλερ, ο Χαλεπάς, ο Βιτσάρης, ο Φιλιππότης και ο Τόμπρος κατασκευάζουν και διακοσμούν ταφικά μνημεία από μάρμαρο και μέταλλο για τις σπουδαιότερες προσωπικότητες.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pentelikonews.gr/viewarticle.php?id=147951

Σημαντικοί δημιουργοί, όπως ο Τσίλερ, ο Χαλεπάς, ο Βιτσάρης, ο Φιλιππότης και ο Τόμπρος κατασκευάζουν και διακοσμούν ταφικά μνημεία από μάρμαρο και μέταλλο για τις σπουδαιότερες προσωπικότητες. Το Α' Κοιμητήριο χαρακτηρίζεται από την ποικιλία τύπων των ταφικών μνημείων με αναφορές στον κλασικισμό: ταφικοί ναΐσκοι με στοιχεία νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, γλυπτές συνθέσεις, ανάγλυφες παραστάσεις, προτομές, στήλες με εξαιρετικά ανθέμια, σαρκοφάγοι, αλλά και απλοί τάφοι με περίτεχνους περιβόλους και ταφικές λήκυθοι. Τεχνοτροπικές επιρροές υπάρχουν, επίσης, από βυζαντινά πρότυπα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργούνται και έργα σύγχρονης τέχνης. Το πιο γνωστό έργο που συναντά κανείς στο Α'Α Νεκροταφείο Αθηνών είναι η «Κοιμωμένη», του Γιαννούλη Χαλεπά (1878), που έχει τοποθετηθεί επάνω στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη, κόρης γνωστής οικογένειας της Κιμώλου, που πέθανε σε ηλικία 18 χρόνων από φυματίωση. Ξαπλωμένη σε αρχαιοπρεπές ανάκλιντρο, με το επάνω μέρος του σώματος ανασηκωμένο να ακουμπά σε μαξιλάρι, η νεαρή γυναίκα, η Κοιμωμένη, βυθίζεται σε γαλήνιο ύπνο κρατώντας ένα σταυρό ως σύμβολο θανάτου και λύτρωσης. Στο έργο κυριαρχεί η φυσιοκρατική απόδοση της νεαρής γυναίκας, που συνδυάζεται με την κλασικιστική χάρη. Το μνημείο του Μιχαήλ Τοσίτσα, αποτελείται από μία πλατιά ημικυκλική εξέδρα που περιβάλλεται από συνεχές έδρανο. Στο κέντρο ορθώνεται μία ψηλή στήλη, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο καθιστός ανδριάντας του νεκρού. Οι λυπημένες γυναικείες μορφές πάνω στο ανάγλυφο της στήλης είναι αλληγορικές μορφές των πόλεων, όπου έδρασε ο μεγάλος ευεργέτης. Στα άκρα του τάφου έχουν τοποθετηθεί σφίγγες, σύμβολα του θανάτου και αναφορές στην Αίγυπτο, όπου έζησε ο Τοσίτσας. Ο σχεδιαστής του, Λύσσανδρος Καυταντζόγλου, φίλος του Τοσίτσα, χρησιμοποίησε μία σειρά από σχήματα και σύμβολα που ξεπερνούν κατά πολύ τα συνηθισμένα σε τάφους ακόμη και μεγαλοαστών. Το μνημείο του Ερρίκου Σλήμαν, είναι ένα ναόσχημο ταφικό μνημείο για τον Γερμανό αρχαιολόγο που ανακάλυψε την πόλη της Τροίας, έργο του Ερνέστου Τσίλερ, το 1892. Το μνημείο έχει τη μορφή δωρικού αμφιπρόστυλου ναού με μετόπες που φέρουν σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο και τις ανασκαφές στην Τροία. Το μνημείο του Γεώργιου Αβέρωφ (1904) είναι σχεδιασμένο από τον Γεώργιο Βιτάλη και κατασκευασμένο από τον Δημήτρη Φιλιππότη. Από το 1908 φυλάσσονται εκεί τα οστά του εθνικού ευεργέτη. Το Νεκροταφείο Αθηνών κοσμεί και «Η μάνα της Κατοχής», έργο σε ορείχαλκο του Κώστα Βαλσάμη το 1979. Πρόκειται για ύπτια συμβολική μορφή μητέρας με παιδί, αφιερωμένη στους χιλιάδες νεκρούς από την πείνα στην Κατοχή. Το έργο πρόσφερε ο καλλιτέχνης στο δήμο Αθηναίων, που το τοποθέτησε στο Α'Α Νεκροταφείο. Ο ίδιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε και τη χάλκινη προτομή της Καλλιρόης Παρρέν, της πρώτης Ελληνίδας φεμινίστριας. Το γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία του Α'Α Κοιμητηρίου το 1998. Στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών βρίσκονται, επίσης, οι τάφοι και άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων, όπως του Αδαμάντιου Κοραή, του Κωνσταντίνου Κανάρη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Γεώργιου Αβέρωφ, του Κωστή Παλαμά, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Κώστα Βάρναλη, του Γεώργιου Σουρή, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Γρηγόρη Λαμπράκη, της Μελίνας Μερκούρη, του Ζιλ Ντασέν, της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Τζένης Καρέζη, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατίνα Παξινού, της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν, του Μάνου Κατράκη, του Νίκου Ξυλούρη και του Αλέξη Μινωτή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pentelikonews.gr/viewarticle.php?id=147951

Σημαντικοί δημιουργοί, όπως ο Τσίλερ, ο Χαλεπάς, ο Βιτσάρης, ο Φιλιππότης και ο Τόμπρος κατασκευάζουν και διακοσμούν ταφικά μνημεία από μάρμαρο και μέταλλο για τις σπουδαιότερες προσωπικότητες. Το Α' Κοιμητήριο χαρακτηρίζεται από την ποικιλία τύπων των ταφικών μνημείων με αναφορές στον κλασικισμό: ταφικοί ναΐσκοι με στοιχεία νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, γλυπτές συνθέσεις, ανάγλυφες παραστάσεις, προτομές, στήλες με εξαιρετικά ανθέμια, σαρκοφάγοι, αλλά και απλοί τάφοι με περίτεχνους περιβόλους και ταφικές λήκυθοι. Τεχνοτροπικές επιρροές υπάρχουν, επίσης, από βυζαντινά πρότυπα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργούνται και έργα σύγχρονης τέχνης. Το πιο γνωστό έργο που συναντά κανείς στο Α'Α Νεκροταφείο Αθηνών είναι η «Κοιμωμένη», του Γιαννούλη Χαλεπά (1878), που έχει τοποθετηθεί επάνω στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη, κόρης γνωστής οικογένειας της Κιμώλου, που πέθανε σε ηλικία 18 χρόνων από φυματίωση. Ξαπλωμένη σε αρχαιοπρεπές ανάκλιντρο, με το επάνω μέρος του σώματος ανασηκωμένο να ακουμπά σε μαξιλάρι, η νεαρή γυναίκα, η Κοιμωμένη, βυθίζεται σε γαλήνιο ύπνο κρατώντας ένα σταυρό ως σύμβολο θανάτου και λύτρωσης. Στο έργο κυριαρχεί η φυσιοκρατική απόδοση της νεαρής γυναίκας, που συνδυάζεται με την κλασικιστική χάρη. Το μνημείο του Μιχαήλ Τοσίτσα, αποτελείται από μία πλατιά ημικυκλική εξέδρα που περιβάλλεται από συνεχές έδρανο. Στο κέντρο ορθώνεται μία ψηλή στήλη, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο καθιστός ανδριάντας του νεκρού. Οι λυπημένες γυναικείες μορφές πάνω στο ανάγλυφο της στήλης είναι αλληγορικές μορφές των πόλεων, όπου έδρασε ο μεγάλος ευεργέτης. Στα άκρα του τάφου έχουν τοποθετηθεί σφίγγες, σύμβολα του θανάτου και αναφορές στην Αίγυπτο, όπου έζησε ο Τοσίτσας. Ο σχεδιαστής του, Λύσσανδρος Καυταντζόγλου, φίλος του Τοσίτσα, χρησιμοποίησε μία σειρά από σχήματα και σύμβολα που ξεπερνούν κατά πολύ τα συνηθισμένα σε τάφους ακόμη και μεγαλοαστών. Το μνημείο του Ερρίκου Σλήμαν, είναι ένα ναόσχημο ταφικό μνημείο για τον Γερμανό αρχαιολόγο που ανακάλυψε την πόλη της Τροίας, έργο του Ερνέστου Τσίλερ, το 1892. Το μνημείο έχει τη μορφή δωρικού αμφιπρόστυλου ναού με μετόπες που φέρουν σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο και τις ανασκαφές στην Τροία. Το μνημείο του Γεώργιου Αβέρωφ (1904) είναι σχεδιασμένο από τον Γεώργιο Βιτάλη και κατασκευασμένο από τον Δημήτρη Φιλιππότη. Από το 1908 φυλάσσονται εκεί τα οστά του εθνικού ευεργέτη. Το Νεκροταφείο Αθηνών κοσμεί και «Η μάνα της Κατοχής», έργο σε ορείχαλκο του Κώστα Βαλσάμη το 1979. Πρόκειται για ύπτια συμβολική μορφή μητέρας με παιδί, αφιερωμένη στους χιλιάδες νεκρούς από την πείνα στην Κατοχή. Το έργο πρόσφερε ο καλλιτέχνης στο δήμο Αθηναίων, που το τοποθέτησε στο Α'Α Νεκροταφείο. Ο ίδιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε και τη χάλκινη προτομή της Καλλιρόης Παρρέν, της πρώτης Ελληνίδας φεμινίστριας. Το γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία του Α'Α Κοιμητηρίου το 1998. Στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών βρίσκονται, επίσης, οι τάφοι και άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων, όπως του Αδαμάντιου Κοραή, του Κωνσταντίνου Κανάρη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Γεώργιου Αβέρωφ, του Κωστή Παλαμά, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Κώστα Βάρναλη, του Γεώργιου Σουρή, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Γρηγόρη Λαμπράκη, της Μελίνας Μερκούρη, του Ζιλ Ντασέν, της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Τζένης Καρέζη, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατίνα Παξινού, της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν, του Μάνου Κατράκη, του Νίκου Ξυλούρη και του Αλέξη Μινωτή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pentelikonews.gr/viewarticle.php?id=147951

Σημαντικοί δημιουργοί, όπως ο Τσίλερ, ο Χαλεπάς, ο Βιτσάρης, ο Φιλιππότης και ο Τόμπρος κατασκευάζουν και διακοσμούν ταφικά μνημεία από μάρμαρο και μέταλλο για τις σπουδαιότερες προσωπικότητες. Το Α' Κοιμητήριο χαρακτηρίζεται από την ποικιλία τύπων των ταφικών μνημείων με αναφορές στον κλασικισμό: ταφικοί ναΐσκοι με στοιχεία νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, γλυπτές συνθέσεις, ανάγλυφες παραστάσεις, προτομές, στήλες με εξαιρετικά ανθέμια, σαρκοφάγοι, αλλά και απλοί τάφοι με περίτεχνους περιβόλους και ταφικές λήκυθοι. Τεχνοτροπικές επιρροές υπάρχουν, επίσης, από βυζαντινά πρότυπα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργούνται και έργα σύγχρονης τέχνης. Το πιο γνωστό έργο που συναντά κανείς στο Α'Α Νεκροταφείο Αθηνών είναι η «Κοιμωμένη», του Γιαννούλη Χαλεπά (1878), που έχει τοποθετηθεί επάνω στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη, κόρης γνωστής οικογένειας της Κιμώλου, που πέθανε σε ηλικία 18 χρόνων από φυματίωση. Ξαπλωμένη σε αρχαιοπρεπές ανάκλιντρο, με το επάνω μέρος του σώματος ανασηκωμένο να ακουμπά σε μαξιλάρι, η νεαρή γυναίκα, η Κοιμωμένη, βυθίζεται σε γαλήνιο ύπνο κρατώντας ένα σταυρό ως σύμβολο θανάτου και λύτρωσης. Στο έργο κυριαρχεί η φυσιοκρατική απόδοση της νεαρής γυναίκας, που συνδυάζεται με την κλασικιστική χάρη. Το μνημείο του Μιχαήλ Τοσίτσα, αποτελείται από μία πλατιά ημικυκλική εξέδρα που περιβάλλεται από συνεχές έδρανο. Στο κέντρο ορθώνεται μία ψηλή στήλη, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο καθιστός ανδριάντας του νεκρού. Οι λυπημένες γυναικείες μορφές πάνω στο ανάγλυφο της στήλης είναι αλληγορικές μορφές των πόλεων, όπου έδρασε ο μεγάλος ευεργέτης. Στα άκρα του τάφου έχουν τοποθετηθεί σφίγγες, σύμβολα του θανάτου και αναφορές στην Αίγυπτο, όπου έζησε ο Τοσίτσας. Ο σχεδιαστής του, Λύσσανδρος Καυταντζόγλου, φίλος του Τοσίτσα, χρησιμοποίησε μία σειρά από σχήματα και σύμβολα που ξεπερνούν κατά πολύ τα συνηθισμένα σε τάφους ακόμη και μεγαλοαστών. Το μνημείο του Ερρίκου Σλήμαν, είναι ένα ναόσχημο ταφικό μνημείο για τον Γερμανό αρχαιολόγο που ανακάλυψε την πόλη της Τροίας, έργο του Ερνέστου Τσίλερ, το 1892. Το μνημείο έχει τη μορφή δωρικού αμφιπρόστυλου ναού με μετόπες που φέρουν σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο και τις ανασκαφές στην Τροία. Το μνημείο του Γεώργιου Αβέρωφ (1904) είναι σχεδιασμένο από τον Γεώργιο Βιτάλη και κατασκευασμένο από τον Δημήτρη Φιλιππότη. Από το 1908 φυλάσσονται εκεί τα οστά του εθνικού ευεργέτη. Το Νεκροταφείο Αθηνών κοσμεί και «Η μάνα της Κατοχής», έργο σε ορείχαλκο του Κώστα Βαλσάμη το 1979. Πρόκειται για ύπτια συμβολική μορφή μητέρας με παιδί, αφιερωμένη στους χιλιάδες νεκρούς από την πείνα στην Κατοχή. Το έργο πρόσφερε ο καλλιτέχνης στο δήμο Αθηναίων, που το τοποθέτησε στο Α'Α Νεκροταφείο. Ο ίδιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε και τη χάλκινη προτομή της Καλλιρόης Παρρέν, της πρώτης Ελληνίδας φεμινίστριας. Το γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία του Α'Α Κοιμητηρίου το 1998. Στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών βρίσκονται, επίσης, οι τάφοι και άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων, όπως του Αδαμάντιου Κοραή, του Κωνσταντίνου Κανάρη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Γεώργιου Αβέρωφ, του Κωστή Παλαμά, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Κώστα Βάρναλη, του Γεώργιου Σουρή, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Γρηγόρη Λαμπράκη, της Μελίνας Μερκούρη, του Ζιλ Ντασέν, της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Τζένης Καρέζη, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατίνα Παξινού, της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν, του Μάνου Κατράκη, του Νίκου Ξυλούρη και του Αλέξη Μινωτή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pentelikonews.gr/viewarticle.php?id=147951

Σημαντικοί δημιουργοί, όπως ο Τσίλερ, ο Χαλεπάς, ο Βιτσάρης, ο Φιλιππότης και ο Τόμπρος κατασκευάζουν και διακοσμούν ταφικά μνημεία από μάρμαρο και μέταλλο για τις σπουδαιότερες προσωπικότητες. Το Α' Κοιμητήριο χαρακτηρίζεται από την ποικιλία τύπων των ταφικών μνημείων με αναφορές στον κλασικισμό: ταφικοί ναΐσκοι με στοιχεία νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, γλυπτές συνθέσεις, ανάγλυφες παραστάσεις, προτομές, στήλες με εξαιρετικά ανθέμια, σαρκοφάγοι, αλλά και απλοί τάφοι με περίτεχνους περιβόλους και ταφικές λήκυθοι. Τεχνοτροπικές επιρροές υπάρχουν, επίσης, από βυζαντινά πρότυπα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργούνται και έργα σύγχρονης τέχνης. Το πιο γνωστό έργο που συναντά κανείς στο Α'Α Νεκροταφείο Αθηνών είναι η «Κοιμωμένη», του Γιαννούλη Χαλεπά (1878), που έχει τοποθετηθεί επάνω στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη, κόρης γνωστής οικογένειας της Κιμώλου, που πέθανε σε ηλικία 18 χρόνων από φυματίωση. Ξαπλωμένη σε αρχαιοπρεπές ανάκλιντρο, με το επάνω μέρος του σώματος ανασηκωμένο να ακουμπά σε μαξιλάρι, η νεαρή γυναίκα, η Κοιμωμένη, βυθίζεται σε γαλήνιο ύπνο κρατώντας ένα σταυρό ως σύμβολο θανάτου και λύτρωσης. Στο έργο κυριαρχεί η φυσιοκρατική απόδοση της νεαρής γυναίκας, που συνδυάζεται με την κλασικιστική χάρη. Το μνημείο του Μιχαήλ Τοσίτσα, αποτελείται από μία πλατιά ημικυκλική εξέδρα που περιβάλλεται από συνεχές έδρανο. Στο κέντρο ορθώνεται μία ψηλή στήλη, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο καθιστός ανδριάντας του νεκρού. Οι λυπημένες γυναικείες μορφές πάνω στο ανάγλυφο της στήλης είναι αλληγορικές μορφές των πόλεων, όπου έδρασε ο μεγάλος ευεργέτης. Στα άκρα του τάφου έχουν τοποθετηθεί σφίγγες, σύμβολα του θανάτου και αναφορές στην Αίγυπτο, όπου έζησε ο Τοσίτσας. Ο σχεδιαστής του, Λύσσανδρος Καυταντζόγλου, φίλος του Τοσίτσα, χρησιμοποίησε μία σειρά από σχήματα και σύμβολα που ξεπερνούν κατά πολύ τα συνηθισμένα σε τάφους ακόμη και μεγαλοαστών. Το μνημείο του Ερρίκου Σλήμαν, είναι ένα ναόσχημο ταφικό μνημείο για τον Γερμανό αρχαιολόγο που ανακάλυψε την πόλη της Τροίας, έργο του Ερνέστου Τσίλερ, το 1892. Το μνημείο έχει τη μορφή δωρικού αμφιπρόστυλου ναού με μετόπες που φέρουν σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο και τις ανασκαφές στην Τροία. Το μνημείο του Γεώργιου Αβέρωφ (1904) είναι σχεδιασμένο από τον Γεώργιο Βιτάλη και κατασκευασμένο από τον Δημήτρη Φιλιππότη. Από το 1908 φυλάσσονται εκεί τα οστά του εθνικού ευεργέτη. Το Νεκροταφείο Αθηνών κοσμεί και «Η μάνα της Κατοχής», έργο σε ορείχαλκο του Κώστα Βαλσάμη το 1979. Πρόκειται για ύπτια συμβολική μορφή μητέρας με παιδί, αφιερωμένη στους χιλιάδες νεκρούς από την πείνα στην Κατοχή. Το έργο πρόσφερε ο καλλιτέχνης στο δήμο Αθηναίων, που το τοποθέτησε στο Α'Α Νεκροταφείο. Ο ίδιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε και τη χάλκινη προτομή της Καλλιρόης Παρρέν, της πρώτης Ελληνίδας φεμινίστριας. Το γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία του Α'Α Κοιμητηρίου το 1998. Στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών βρίσκονται, επίσης, οι τάφοι και άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων, όπως του Αδαμάντιου Κοραή, του Κωνσταντίνου Κανάρη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Γεώργιου Αβέρωφ, του Κωστή Παλαμά, του Γιώργου Σεφέρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Κώστα Βάρναλη, του Γεώργιου Σουρή, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Γρηγόρη Λαμπράκη, της Μελίνας Μερκούρη, του Ζιλ Ντασέν, της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Τζένης Καρέζη, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατίνα Παξινού, της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν, του Μάνου Κατράκη, του Νίκου Ξυλούρη και του Αλέξη Μινωτή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pentelikonews.gr/viewarticle.php?id=147951

ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Α.  ΜΑΛΛΙΑΡΟΠΟΥΛΕΙΟ  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

Το Μαλλιαροπούλειο Δημοτικό Θέατρο δωρίστηκε στην Τρίπολη από τον Ιωάννη Μαλλιαρόπουλο (1847-1919), ένα φιλότεχνο και οραματιστή γιατρό. Το θέατρο θεμελιώθηκε το 1905 και εγκαινιάστηκε με πανηγυρική τελετή το 1910. Έκτοτε σημάδεψε την πολιτιστική ζωή της πόλης. Τα σχέδιά του εκπόνησε ο Αναστάσιος Μεταξάς, ένας από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της εποχής, έχοντας σαν πρότυπο το αυστριακό θέατρο και ακολουθώντας τα αρχιτεκτονικό στίλ -της μόδας τότε- του Νέου Μπαρόκ. Ρυθμολογικά η αρχιτεκτονική του ανήκει στον "εκλεκτικισμό". Ο εσωτερικός διάκοσμος του θεάτρου έγινε από ειδικούς τεχνίτες με την καθοδήγηση του ειδικά προσκεκλημένου Γάλλου καλλιτέχνη Ζολί. Είχε σκηνικά από το Παρίσι, ζωγραφιστή αυλαία από ιταλικό μουσαμά, δερμάτινες κουρτίνες στις εξόδους, γύψινες διακοσμήσεις, πιάνο και γλυπτά.  Η πλατεία του είχε αρχικά 112 καθίσματα καλυμένα με βαθύ κόκκινο βελούδο, και ο εξώστης του 80 καθίσματα. Είχε επίσης 2 θεωρεία και 12 καμαρίνια.
 Η πρώτη παράσταση δόθηκε από το θίασο της Ροζαλίας Νίκα-Ευτυχίου Βονασέρα με το έργο "Η δις Σοκολάτα" του Γκαβώ (7-2-1910). Το θέατρο ήκμασε την περίοδο 1933-1940, οπότε ο Δήμος ενοικίασε το θέατρο στον θεατρικό επιχειρηματία Γ. Χριστόπουλο. Τα καθίσματα του αυξήθηκαν σε 400 και από τη σκηνή του πέρασαν πολλοί γνωστοί θίασοι και ηθοποιοί όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Αγγλόπουλος, ο Κυπαρίσσης και άλλοι.  Κατά τη γερμανική κατοχή το θέατρο διακόπτει τη λειτουργία του και το 1941 λεηλατείται από ιταλούς στρατιώτες. Εκτοτε αρχίζει η φθορά και η παρακμή του. Βαθμιαία χρησιμοποιείται κυρίως σαν κινηματογράφος με σποραδικές αναλαμπές παραστάσεων από περιοδεύοντες θιάσους, αλλά και ακροβάτες και ταχυδακτυλουργούς. Τελικά, λόγω του συναγωνισμού από τις νέες κινηματογραφικές αίθουσες, παύει να αποδίδει και σαν κινηματογράφος, οπότε παραδίδεται εξαθλιωμένο και ρημαγμένο στο Δήμο Τρίπολης. Για να συμπληρωθεί η καταστροφή, το 1975 καταρρέει η στέγη του.






Β. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ  ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το θέατρο "Απόλλων" βρίσκεται στην Πάτρα και κατασκευάστηκε το 1872 σε σχέδια του μεγάλου Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ. Είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου και αποτελεί το παλαιότερο από τα σωζόμενα κλειστά θέατρα των νεοτέρων χρόνων και το εντυπωσιακότερο αρχιτεκτονικό στολίδι της Πάτρας.

Ιστορία

Βασικός χρηματοδότης και πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση και τη διακόσμηση του θεάτρου ήταν ο Γερμανός φιλέλληνας Θεόδωρος Αμβούργερ (Theodor Hamburger, 1822-1883). Ο Αμβούργερ ήρθε στην Πάτρα το 1847 με την ελληνίδα σύζυγό του και από έμπορος σταφίδας εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο γνωστούς παραγωγούς και εμπόρους οίνου της περιοχής, μαζί με τον Γουσταύο Κλάους. Το Θέατρο Απόλλων είναι σήμερα ένα από τα 3 μόνο νεοκλασικά θέατρα που διασώζονται ανά την Ελλάδα (τα άλλα δύο είναι το (Μαλλιαροπούλειο Θέατρο της Τρίπολης που ανεγέρθη το 1910 και το Θέατρο "Απόλλων" Σύρου με έτος ανέγερσης το 1864). Σήμερα, στο Θέατρο Απόλλων της Πάτρας ανεβαίνουν τακτικά παραστάσεις από το Δημοτικό Περιφερικό Θέατρο Πάτρας ενώ οι όμορφοι χώροι του χρησιμοποιούνται και στη διάρκεια του Πατρινού Καρναβαλιού (χοροί "μπουρμπούλια").

Χαρακτηριστικά

Χωρητικότητα 220-300 άτομα   

Βιβλιογραφία

Λεύκωμα "ΠΑΤΡΑ: από την αρχαιότητα έως σήμερα" Εκδόσεις Κότινος Α.Ε. (υπό την αιγίδα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Πάτρα 2006).

Γ.  ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΡΟ

 Το 1861 ξεκίνησε η οικοδόμηση του θεάτρου «Απόλλων», σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα P. Sampo, που αποτελεί μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου. Το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα κλήθηκε στην Ερμούπολη ο γνωστός Γερμανός αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλερ για να σχεδιάσει το μνημειώδες Δημαρχείο της πόλης, το οποίο δεσπόζει στην πλατεία Μιαούλη, έξοχο δείγμα της αρχιτεκτονικής του Τσίλερ.

ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΑ ΚΕΡΑΜΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΖΩΙΚΕΣ ΦΟΡΜΕΣ

                                   ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΑ - ΚΕΡΑΜΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΖΩΙΚΕΣ ΦΟΡΜΕΣ


Η χρησιμοποίησή των ζώων από την αρχαιότητα ακόμη σε φυσική η ιδεαλιστική απεικόνιση σαν διακοσμητικό στοιχείο είναι σημαντική.Εκείνο που φαίνεται να μετράει περισσότερο είναι οι ιδιότητες,πραγματικές του ζώου η οι συμβολικές που του προσέδωσε ο άνθρωπος.Έτσι βλέπουμε σε πρώτη θέση το λιοντάρι,το κεφάλι αλόγου.του τράγου,τον αετό ,από τα πουλιά.
Μετά ερχόμαστε σε μοτίβα από φανταστικές φόρμες όπως είναι ο γρύπας,ο δικέφαλος αετός κ.α.

                                                          ΛΙΟΝΤΑΡΙ - ΛΕΟΝΤΟΚΕΦΑΛΗ

Η παράσταση του λιονταριού κρατάει την πρώτη θέση σα διακοσμητικό μοτίβο από τον κόσμο του ζωικού βασιλείου.Σκηνές με λιοντάρια είναι πολύ συχνό θέμα διακόσμου στα παλάτια των βασιλέων της Ασσυρίας και στην Αιγυπτιακή θρησκεία.Στην αρχαία Ελλάδα και στους Ρωμαίους μετέπειτα συναντιέται σαν φύλακας στις πηγές ,στις πύλες και στους ναούς.Τώρα η παράσταση της λεοντοκεφαλής αξίζει να σημειωθεί ότι είναι πιο πλατιά διαδεδομένη απ ότι ολόκληρο - ολόσωμο - το λιοντάρι.Μπορούμε να το βρούμε σε ένα σωρό παραδείγματα σαν υδρορροή στους ναούς της αρχαιότητας και σε στόμια για βάζα,σαν ρόπτρο στις πόρτες στον Μεσαίωνα και Αναγέννηση.Με το φούντωμα του νεοκλασικισμού στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας το συναντάμε να φιγουράρει στις εισόδους των σπιτιών,στις πόρτες κ.α.


1. Λιοντάρια  από τον ιερό χώρο της Αρχαίας Δήλου

2. Ο Λέων του Πειραιώς

3. Ο Λέων της Χαιρώνειας

Το μαρμάρινο Λιοντάρι της Χαιρώνειας φυλάσσει τον κοινό τάφο,όπου οι άνδρες του Ιερού Λόχου ετάφησαν,μετά την νίκη του Φιλίππου το 338π.χ.Λέγεται ότι όταν ο Φίλιππος τους είδε όλους πεσμένους στο χώμα, ανάμεσα σε δάκρυα είπε
Να χαθεί ο άνθρωπος ο οποίος έχει υποψιες ότι αυτοί οι άνδρες  έκαναν η δέχτηκαν οτιδήποτε ευτελές.Χτίστηκε σύμφωνα με τον Παυσανία από τους Θηβαίους στην μνήμη των πεσόντων.Ανασκαφές στον τάφο έφεραν στο φως 254 σκελετούς, τοποθετημένους σε 7 στρώματα.



4. Ο λέων της Αμφίπολης

5.  Η πύλη των λεόντων

  Η Πύλη των Λεόντων που ανοίγεται στο βάθος της οχυρής εσοχής του τείχους στη δυτική πλευρά της Ακρόπολης των Μυκηνών.Το επιβλητικό ανάγλυφο  με τα δυο λιοντάρια συμβολίζει πιθανότατα την ισχύ του βασιλικού οίκου των Μυκηνών.

                                                                                                            Γρύπας